Ortograficzne zmagania w historycznym klimacie

(„)Zważywszy, że chrzest Mieszkowy dokonał się w przedschizmatyckich czasach, nie sposób nie rzec, że książę dalekosiężnie przewidział usytuowanie państwa polskiego w kulturze Zachodu(”) – pisał sędziwy duchowny. Tak zaczynało się tegoroczne VIII Stalowowolskie Dyktando „Gżegżółki 2016”. Tematem przewodnim słownej łamigłówki była 1050. rocznica Chrztu Polski.

W zmaganiach ortograficznych 3 maja w auli Politechniki Rzeszowskiej w tym roku zmierzyło się 113 osób. Autorka tekstu – Anna Garbacz znów wysoko postawiła poprzeczkę uczestnikom. Tak jak w poprzednich edycjach, nikomu nie udało się napisać dyktanda bezbłędnie.

Najlepiej poradziła sobie Joanna Panek z Lipnicy, która wygrała nagrodę główną 1500 zł ufundowane przez Nadsański Bank Spółdzielczy w Stalowej Woli. Na drugim miejscu uplasowała się Natalia Stęchły z Ujeznej (gm. Przeworsk) i otrzymała nagrodę 1000 zł ufundowaną przez prezydenta Miasta Stalowa Wola Lucjusza Nadbereżnego. Trzecie miejsce natomiast zajęła Barbara Skrzypek ze Stalowej Woli i dostała nagrodę ufundowaną przez Miejski Dom Kultury w Stalowej Woli w wysokości 500 zł.

Dyktanda oceniało jury, na czele z Anną Garbacz, w skład którego wchodziły nauczycielki Publicznej Szkoły Podstawowej nr 3 w Stalowej Woli, jurorki miejskiego dyktanda dla szkół „O pióro Prezydenta: Aneta Florek, Ewa Wąsik, Joanna Krawczyk-Bojarska, Jolanta Mroczek, Mariola Gujda, Marta Janik, Monika Laskowska, Renata Jankowska, Renata Ziajka.

Stalowowolskie Dyktando „Gżegżółki” odbyło się w ramach Dni Stalowej Woli 2016.

Treść dyktanda:

W pół wieku po Milenium (Millennium)
(„)Zważywszy, że chrzest Mieszkowy dokonał się w przedschizmatyckich czasach, nie sposób nie rzec, że książę dalekosiężnie przewidział usytuowanie państwa polskiego w kulturze Zachodu(”) – pisał sędziwy duchowny. To nie homilia była, lecz prolog filmu. Otóż ksiądz rezydent z parafii borniańskosulinowskiej wyżywał się jako reżyser amator, przygotowując historyczno-religijny (historycznoreligijny) wideoreportaż.

Wtem spoza odrzwi plebanii wychynęła Maciejowa, znowuż w zwarzonym humorze. Dzierżyła nadbutwiałe, niemniej bezcenne, białe kruki. Czegóż tam nie było! Łacińska Wulgata, grecka Septuaginta, tradycyjny Wujkowy przekład Pisma Świętego, a nawet staro-cerkiewno-słowiańskie wyimki z Nowego Testamentu.

Ale dorzucono też niby-sensacyjny chłam o Państwie Wielkomorawskim i lśniąco niebieską, acz sfatygowaną, Biblię Tysiąclecia. Gdyby nie ksiądz-bibliofil, któremu zhandlowali te książki na pchlim targu, toby je niechybnie zmełli w papierni albo zhajcowali w piecu. – („)Ktoś tu jest beztroski jak boża krówka i hojny dla pseudoksięgarzy – prychnęła gospodyni hardo. – A ja na obiad podam chyba li tylko jarmuż i kronselki(”).